overdenkingen

Ik ben zo blij dat ik weer aan het hardlopen ben.

Ik snap niet dat ik het een jaar lang niet heb gedaan. Nou ja, ik snap het wel want ik had pijntjes, aan de plekken die ik nu ook weer voel en de zooltjes zaten niet lekker. Ik kon niet lekker meekomen in de groep… Kortom ik voelde me niet fijn, en misschien was dat al een voorbode van mijn overspannenheid van dit jaar, ik weet het niet. Laatst heb ik gelezen dat overspannen in de sportwereld ‘overtraindheid’ heet, het is natuurlijk hetzelfde alleen doet die persoon dan aan sport. De fut is er even helemaal uit, je hebt nergens zin in, je trekt je terug en doet ook helemaal geen leuke dingen meer. Dat is tenminste in mijn geval zo geweest. Ik heb vorig jaar wel gefietst, maar dat geeft me toch een ander soort kick als dat ik dat met hardlopen voel. Hardlopen is toch anders, je lichaam moet vanaf de eerste stap al meer energie leveren, met fietsen kun je nog freewheelen als je wilt. Zonder de fietsende sporters tekort te doen. Fietsen is ook heel mooi, het mountainbiken geeft ook vaak een kick, die ene beklimming die je gehaald hebt, en die ene afdaling zonder te remmen te kunnen doen, dat is ook heel gaaf. Ik voelde me vaak ook een soort van motorcrosser als ik een kleine jump kon maken bij een afdaling. En het fietsen op de weg, dat deed ik ook vaak, op de mtb, dat is ook leuk. Je komt wel verder in het landschap, als met hardlopen. Je ziet meer onderweg, en het geeft ook een kick als je een bepaalde heuvel of afstand hebt gehaald.

Maar toch vind ik hardlopen leukerder 🙂 Ook voel ik me helemaal thuis in de loopwereld, dat had ik nog niet zo in de fietswereld. Dat ligt natuurlijk aan mezelf, dat ik ‘denk’ dat ik er nog niet in thuishoor. Ach, ik doe nu lekker weer mijn ‘hardloop’dingetje en ik ben er blij mee.
Zometeen ga ik weer even hardlopen.

cropped-kopfoto.jpg

2 gedachten over “overdenkingen”

  1. Hoi Eline,

    Wat knap dat jij het lopen weer hebt opgepakt! Ik had dit niet verwacht aangezien jij vorig jaar afscheid nam van het lopen ivm de telkens terugkomende blessures. Het lopen blijft knagen en geeft idd een voldoening. Je kan gaan waar en wanneer jij maar wil en hoelang je maar wil lopen. Ik wens jou heel veel loopplezier en hopelijk nooit meer met pijntjes en blessures!

    Groetjes Stefanie

    1. Heey Stefanie, ja je zag mij laatst al een keertje lopen he. Dank je voor je reactie! Ik dacht ‘ik probeer het gewoon nog een keer’. Ik moet inderdaad wel waken voor blessures! En nu dus ook heel voorzichtig weer opbouwen. Ik voel nu ook wel mijn pezen en banden hoor, maar ik doe het rustig aan. Tot ziens maar weer! Loop je zelf ook nog? Groetjes Eline.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.